چهارشنبه, ۲۷ دی ۱۳۹۶

معین شاه ویسی بزرگ سوار ناوردجویِ پهنه پویِ ادب معاصر / از دیدگاه استاد دکتر میرجلال الدین کزازی

معین شاه ویسی بزرگ سوار ناوردجویِ پهنه پویِ ادب معاصر / از دیدگاه استاد دکتر میرجلال الدین کزازی

معین شاه ویسی بزرگ سوار ناوردجویِ پهنه پویِ ادب معاصر / از دیدگاه استاد دکتر میرجلال الدین کزازی

معین شاه ویسی

کرمانشاه دیلی:   زبان کُردی یکی از کهن ترین زبانهای ایرانی است که خود به شاخه ها و گویش هایی چند بخش می شود و زبانی است بومی که در جغرافیایی گسترده به کار برده می شود و روایی دارد . از سویی دیگر ، این زبان یکی از کم شمار زبانهای بومی ایرانی است که سامانه ای ادبی ، در دامان آن ، زاده است و بالیده است.

 از چندین سده پیش ، سخنورانی چکامه هایی را در این زبان ، سروده اند که پاره ای از آنها به نوشتار درامده است و بسیاری ، سینه به سینه و دهان به دهان از پیشینیان به پسینیان رسیده است و در ادب گفتاری کُردی به یادگار مانده است.

 یکی از برومند ترین و بار آور ترین شاخه های این درخت کلان کهن ، کُردی کلهری است که یکی از ادبی ترین گویشهای زبان کُردی است و بخشی گسترده و گرانسنگ از ادب این زبان در آن پدید آمده است و همچنان پدید می آید.

 از نگاهی نیک فراخ و از فراز ، شاید بتوانیم بر آن بود که کارکرد و جایگاه کُردی کلهری ، چونان بستر و خاستگاه آفریده ها و پدیده های ادبی و فرهنگی ، در سنجش با دیگر شاخه ها و گویش های زبان کُردی ، به جایگاه و پایگاه زبان پارسی دری می ماند ، در سنجش با دیگر زبانهای ایرانی.

 به هر روی ، بدان سان که یادی رفت ، کُردی کلهری در این روزگار نیز همچنان روایی و کارایی فرهنگی و ادبی خویش را پاس داشته است و ناوردگاهی دامانگستر را فراپیشِ سوارانِ سخن نهاده است که بتوانند ، تیزتاز و تندپوی ، در آن بپویند و بتازند و بکوشند که در ادب کُردی ، رنگ ها و بیرنگ هایی نو  را بجویند و دراندازند.

 یکی از این سوارانِ ناوردجویِ پهنه پوی ، معین شاه ویسی است ، سخنور و پژوهنده ی کرمانشاهی که توسنِ بدلگامِ شعر را رام کرده است و در جشنواره ها و بزم های ادبی ، به نام و کام رسیده است و در آنها ، به پاسِ مایه ی خویش در سخنوری و سخن سنجی ، بَرین پایه گردیده است و روایه ( = جایزه ) ستانده است.

 اینک دفتری دیگر از سروده های او در کُردی کلهری که آن را (  شینكه‌ر ) نامیده است ، پیشاروی خوانندگان ادبدوستِ کُرد زبان است و دوستداران زبان و ادب کُردی.

 شاه ویسی کوشیده است که در این دفتر ، هر زمان که می شایسته است و می توانسته است ، از واژگانی تازه روی و دیگرسان بهره ببرد و شگردها و شیوه هایی نوپدید را در کار آورد . نمونه را ، پاره ای از غزلهای این دفتر در سامان و آهنگی باستانی در پیوسته است که آن را ( وزن هجایی )  می نامند ؛ آهنگی در سرودنِ تشرواد ( = شعر ) که ترانه ها و چکامه ها و در پیوسته های ( = منظومه ) کهن کُردی در آن سروده آمده اند.

 از درگاه دانای دادور ، برای این همشهری هنرمند که افزون برسخنوری به هنر نغز و زیبای خوشنویسی نیز آراسته است ، بخت دمساز و زندگانی دیرباز آرزو دارم …

نوشته شده توسط admin در یکشنبه, 26 آذر 1396 ساعت 6:59 ب.ظ

دیدگاه