پنجشنبه, ۳۰ فروردین ۱۳۹۷

موانع ارائه لیست برای شوراها در اسلام آباد / دکتر مجید حسینی

موانع ارائه لیست برای شوراها در اسلام آباد / دکتر مجید حسینی

موانع ارائه لیست برای شوراها در اسلام آباد / دکتر مجید حسینی

 مجید-حسینی

 

کرمانشاه دیلی: در جامعه قوم گرایی مانند اسلام آباد برای امری مهم چون شوراهای اسلامی شهر و روستا دادن لیست واحد امری سخت و مشکل می باشد به چند جهت :

یکم :عدم شناخت درست شورا

متاسفانه اهمیت شورا ها نه از سوی مردم و نه از سوی مسئولان و نه حتا از سوی خود کاندیداها و اعضای چهار دوره پیشین آن به درستی فهم و درک نشده است و همین مساله آنها را بی اهمیت جلوه می دهد . تا درک عظمت و بزرگی شوراها حادث نشود و ندانیم که چه نقش تاثیرگذار در توسعه و رفاه زندگی مردم و افزایش کیفیت عمر مردمان دارند محال است بتوانیم نحوه ورود به آن ها را یاد بگیریم . و عملا برای ما چیزی در حد یک تمرین انتخاباتی بیشتر نخواهند بود و به گفته دوست عزیزم جناب دکتر مرادی تمرینی از دموکراسی است و شاید سیاه مشقی برای بهتر نوشتن و بهتر خواندن .

ما چرا انتخاب می کنیم و چرا باید شورا را تشکیل دهیم و نقش آن در زندگی من نوعی چیست و …..سوالاتی از این دست که پاسخی روشن برای آنها نداریم . نه در قانون که در ذهن مسئولان محلی ابهام است و تا باورمان نشود که شورا مهمترین ره آورد انقلاب اسلامی و مشارکت انگیز ترین نهاد مردمی تهیدستان و لایه های محروم اجتماعی در سرنوشت خویش هستند ، انتظار لیست و تجمیع نظرات و نزدیک کردن امور به هم مقدور نحواهد بود .

دوم :غلبه تفکر قومی بر اندیشه توسعوی

وقتی تفکرعشیره ای بر جریانی حاکم شود مثل خوره به جان آن رخنه کرده و از درون آن را تهی می کند . عشیره مانع دیدن حقیقت می شود . برتری قومی و قبیله ای مانع از دیدن قهیمانه و عقل ورزانه شده و هرکس دوست دارد ورود کنندگان به شوراها تماما از قبیله و ایل و تبار خود باشند تا مثلا اگر روزی گره ای بر کارش افتاد ، آن گره را توسط خویشانش بگشاید و حمایت قبیله را هم ازآن گره گشا دریغ ننماید، که این کار به ثمن بخس فروختن شورا است و بس .

نقش قبایل و حتا محلات این روزها نقشی پررنگ تر از نقش منطق و خرد و نیز شخصیت های کاریزمای خردورزی است که در بسیاری از امور توانسته اند هادی و راهنما باشند . وقتی این احساس بر آن منطق غالب شد ، به قالب ریختن اندیشه در لیست مغلطه ای خواهد شد به غایت غلط و غوطه ور کردن عقل در باتلاق احساس.

سوم: تنوع کاندیداها و عدم شناخت بزرگان از آنها

 وقتی تعداد کاندیداها زیاد می شود و بسیاری از آنها نسل جوانی است که ای بسا نشستی با بزرگان شهر هم نداشته اند ، بزرگان نمی توانند به درستی آنها را بشناسند و برای همین درست تر آن می بینند که از دادن لیست خود داری کنند تا حقی از کسی ضایع نگردد. از سوئی دیگر این افراد نمی خواهند خود را در مقابل دعواهای نعمتی و حیدری قبایل قرار دهند . نبود مشاوران دلسوز در منطقه نیز به این عدم شناخت بیشتر کمک می کند و بخشی هم به عدم باور خود این بزرگان در مورد اهمیت شورا ها بر می گردد. لذا مجموعه این دلایل و برخی ملاحظات شخصی کمک می کند تا آنها خود را از مسئولیت دادن لیست تبرئه نمایند . این کار برای شخصیت های صاحب نفوذ خوب است اما برای کاندیداها که انتظار همراهی بزرگان را دارند اصلا مناسب نیست .

چهارم : غیر سیاسی بودن شوراها

درست است که در کشور ما احزاب به مفهوم واقعی آن وجود ندارد. اما حقیقتا ماهیت خود شوراها هم سیاسی نیست و در هر دوره ای که سیاستمداران خواسته اند آن را سیاسی کنند ، شورا ها شکست خورده تر از هر زمانی نشان داده شده اند و ضعیفترین دوران کارکرد خود را تجربه کره اند . الآن بجز چند شهر بزرگ که هنوز هم برچسب سیاست بر غیر سیاسی بودن شوراها ارجحیت دارد عملا سایر استانها و شهر ها همچنان غیر سیاسی بودن شوراها را دنبال می کنند . فلذا جریانهای سیاسی هم رغبتی به دادن لیست برای شورا ها ندارند .

پنجم : عدم برنامه روشن از سوی کاندیداها

 نامزدهای ورود به شورا خود نمی دانند برای چه هدفی وارد شورا می شوند . برای همین است که عموما فاقد برنامه مدون و منسجم برای ارائه هستند و فقط به یک یا چند شعار و تصویری از خود اکتفا می کنند .

این کار شناخت احزاب و مردم و بزرگان را از آنها مشکل تر می کند و همین هم دلیلی می شود تا پرهیز از ارائه لیست تبدیل به سنت شود .

ششم : عدم تمایل کاندیداها به ائتلاف

نامزدهای انتخابات شوراها خود نیز تمایلی برای حضور در لیست از خود نشان نمی دهند ، چرا که آنان دنبال تک رای هستند و حضورشان در لیست مانع داشتن تک رای هایی می شود که گاهی با یک اختلاف می تواند آنها را پیروز عرصه کند.هرچند الحمدالله اکثر کاندیداها مهندس و دکتر و وکیل و کارشناس و کاردان و با تجربه و … هستند ، اما از این امر فراری هستند و گرنه می توانند تفکرات نزدیک به هم و یا حتا افراد یک قبیله یا محله یا قوم از خود لیست واحدی ارائه کرده تا مردم بجای اینکه حدود یکصد نفر و بعضا بیشتر را بخواهند مطالعه کنند ، مثلا به مطالعه ده یا دوازده لیست بپردازند که این امر مردم را اگاه تر و برای انتخاب راحت تر می کند و نیز کمک خواهد کرد که در دوره های بعد فاصله از تفکر عشیره ای به سود تفکر خردورزانه بیشتر و بیشتر شود و مطالبات مردم در کانال درستی افتاده و رونق پرسشگری و پاسخ دهی به فهم بیشتر توسعه کمک کند . این همت متاسفانه در بین خود کاندیداها نیست .

هفتم: فهم دولتی بودن شورا

      بسیاری از مردم شورا را از خود نمی دانند بلکه فکر می کنند یک تشکل دولتی است و برای دولت نقش یک بازوی اجرایی را دارد . از سوئی مدیران محلی دقیقا چنین برداشتی از شورا داشته و آنها را کارمندان زیر دست خود دانسته و امر و نهی به آنها و ژست برتری و مافوق بودن را از همان روزهای اول برای آنها دارند که همین هم علت دیگری است برای جدی نگرفتن شوراها از دوسوی میدان

هشتم : هم زمانی انتخابات شوراها با انتخابات ریاست حمهوری

      قطعا این همزمانی به ضرر شوراها تمام میشود چرا که انتخابات ریاست جمهوری یک انتخابات تمام سیاسی و در حد کلان است و همه جریانات را بخود مشغول می کند و شوراهای غیر سیاسی را در خود می بلعد . ریاست جمهوری در سطح کلان کشور مساله است و شوراها در سطوح محلی و قطعا این همزمانی عاملی برای عدم ارائه لیست بشمار می رود .

 

القصه اینکه شوراها جدی هستند و باید جدی گرفته شوند و باید مستقل از دولت و سیاسیون دیده شوند و قطعا گذرگاه اصلی توسعه پایدار برای ما شوراها هستند و امیدوارم روزی نیاید که از جدی نگرفتن شوراها پشیمان شویم .

نوشته شده توسط admin در شنبه, 02 اردیبهشت 1396 ساعت 5:02 ق.ظ

2 نظر

  1. با سلام …و از همه مهمتر عدم همراهی فرفداران کاندیداها با ائتلاف کنندگان/ و عدم صداقت کاندیداها با توجه به تجارب گذشته در روند ائتلاف ها.وضمنا یک تقاضا از جناب دکتر/در اینکه عشیره گرایی مانع دیدن حقیقت است شکی نیست اما دوست عزیز باید شما نخبگان در این خصوص روشنگری کنید وذره ای دست از تلاش وکوشش نکشید چرا که جامعه اسلام اباد سخت درگیر مسئله فوق است و بر همه ما واجب است این سنت غیر نیکو را بشکنیم چرا که در غیر این صورت باید در پیشگاه خدای قادر متعال فردای قیامت پاسخو باشیم.با سپاس

    1. سلام استاد بیگرضایی عزیز
      قطعا همین گونه است که می فرمایید . ما باقلم و قدم و درم باید تلاش کنیم از قوم گرائی افراطی عبور کنیم . ممنونم از بذل توجهتان

  2. با سلام و درود بر استاد بزرگوار و تشکر از شما برای مطلب ارزشمندتان
    خویشاوندگرایی در نبود احزاب قوی و مؤثر یک آفت زیانبار برای عدم ورود اشخاص متخصص و متعهد به شورای شهر و تلاش جهت رفع معضلات و ارائه خدمات شهری است و طایفه گرایی و برتری جویی قومی باعث می شود اشخاصی که باین شیوه به شورا ورود می کنند توان خود را صرف نگهداری و رضایت گروه و طایفه خاص کنند و تا زمانی که کاندیداهای شورا و مردم بدنبال منفعت های کوتاه مدت خود باشند هیچ تغییر ملموسی در شهر رخ نخواهد داد چه بسا بر ناکارآمدی ها و معضلات هم افزوده گردد ، تکاپوی روشنفکران و نخبگان می تواند در دراز مدت باعث ارتقای فرهنگ کار جمعی و مشارکت همگانی شود بامید آن روز…

    1. متشکرم خانم منصوری گرانسنگ
      من به عینه افول قوم گرائی افراطی را دارم مشاهده میکنم انشاالله دیر نپاید که به کلی محو گردد . صدای شکستن استخوان این طایفه گریها از هم اکنون شنیده می شود . قطعا در سالهای آتی این افراط جای خود را به اعتدال خواهد داد

اولین« قبل بعد  » آخرین 

دیدگاه