خرید لباس گزارش یک خبرنگار از دستگیری‌اش در ورزشگاه!

همه چیز خوب پیش می‌رفت؛ زنان تماشاچی نیز به همراه مردان می‌توانستند برای تماشای والیبال به ورزشگاه آزادی بروند، ولی به یک‌باره در شهریور ماه سال 1391 و در اواخر عمر دولت دهم، در مسابقه تیم‌‌های ملی والیبال ایران و ژاپن، ورود زنان به سالن مسابقه ممنوع شد و زنان نتوانستند برای تماشای بازی به سالن 12 هزار نفری استادیوم آزادی بروند. البته این ممانعت سفت و سخت از ورود زنان به ورزشگاه آزادی در حالی صورت گرفت که در بازی نخست ایران و ژاپن، آنها به راحتی و بی هیچ ممانعت و مزاحمتی، وارد ورزشگاه شدند و تیم ملی والیبال کشورمان را هم‌پا و دوشادوش مردان تشویق کردند.به گزارش مهرخانه، حالا دو سال است از این قضیه می‌گذرد و حتی دولت تدبیر و امید که بر مشارکت زنان در همه عرصه‌ها و حوزه‌ها تأکید دارد نیز تا به امروز نتوانسته است، سایر مسئولین را مجاب به این امر کند.این روند ادامه داشت تا اینکه عدم حضور زنان در ورزشگاه برای تماشای بازی‌های لیگ جهانی والیبال، بار دیگر به اخبار رسانه‌های داخلی و خارجی تبدیل شد و باز هم برخی از مسئولین سکوت کردند و در سایه این سکوت دختران ایرانی پرچم برزیل به دست گرفتند و به سالن 12 هزار نفری استادیوم آزادی رفتند و به طرفداری و تشویق والیبالیست‌های ایرانی پرداختند، ولی این طرفداری به پای تیم حریف تمام شد و تعدادی از دختران ایرانی که پیش از مسابقه دوم والیبال ایران و بزریل پشت درهای استادیوم 12هزار نفری آزادی در سودای ورود به وزرشگاه بودند، با نه شورای تأمین استان ‌مواجه شدند.اینجا بود که معاون امور زنان و خانواده دولت یازدهم که کمتر پیش می‌آید نسبت به کم‌توجهی به موضوعات زن و خانواده در هیئت دولت اعتراض کند، در فیسبوک شخصی‌اش نوشت: در هیئت دولت به ممنوعیت ورود زنان به سالن مسابقات والیبال اشاره کردم و مراتب اعتراض و ناامیدی نسل جوان را از این موضوع اعلام کردم؛ به‌ویژه آن که تماشای این مسابقات ظاهراً در دوره‌های قبلی برای دختران و زنان محدودیتی نداشته است و ایجاد محدودیت در دوره دولت تدبیر و امید مایه تعجب شده است.او این اقدام را زینبده دولت تدبیر و امید ندانست و اعلام کرد که با همکاری وزیر ورزش و جوانان تدبیری برای این موضوع اندیشیده می‌شود تا زنان بتوانند برای بازی ایران- ایتالیا در ورزشگاه حضور پیدا کنند. از سوی دیگر معاونت امور زنان و خانواده رئیس جمهوری در هفته جوان، کارگروه دختران را تشکیل داده بود و سارا قاسم‌پور دبیر این کارگروه در تجمعی که زنان به دلیل ممنوعیت حضورشان برای تماشای والیبال تدارک دیده بودند، حضور پیدا کرد و قفل حضور زنان در وزرشگاه‌ها را در دستان نيروي انتظامي دید.اما پلان اصلی این داستان وقتی رقم خورد که جمعه بعدازظهر نیز دوباره از حضور زنان برای تماشای بازی ایران و والیبال ممانعت شد و این موضوع در سایت فدراسیون والیبال قرار گرفت و مشخص شد که رایزنی‌های معاون رئیس‌جمهور در امور زنان و خانواده راه به جایی نبرده است. به همین دلیل دوباره جمعی از زنان در یکی از شبکه‌های اجتماعی برای تجمع دعوتنامه منتشر می‌کنند و قرارشان می‌شود روز جمعه 30 تیر ماه، ساعت 4 ضلع غربی ورزشگاه آزادی.خبرنگار مهرخانه نیز بنا به وظیفه و شغل خود در گوشه‌ای از استادیوم مشغول تهیه گزارشی منصفانه بود؛ ساعت چهار تنها یکی دو نفر در حاشیه ورزشگاه حضور داشتند، ولی با فشار نیروی انتظامی ‌همان چند نفر نیز به سوی دیگری از ورزشگاه رفتند؛ تعداد به پنچ نفر رسید و نهایتاً این تعداد کم با پلیس درگیر و به داخل ماشین پلیس هدایت شدند و خبرنگار مهرخانه نیز در این میان دستگیر شد؛ به اتهامی ‌که تا پایان دستگیری مشخص نشد.نکته حائز اهمیت اینجا بود که برای بسیاری از دستگیرشدگان عدم حضور دبیر کارگروه دختران معاونت امور زنان برای دفاع از حقوقشان، جای تأمل بود.ما 16 نفر دستگیرشده به ساختمان وزرا رفتیم و تا پایان بازی آنجا ماندیم و نهایتاً آزاد شدیم؛ جمعیتی قلیلی با مطالبه‌ای که به هیچ وجه مطالبه عمومی زنان جامعه نبود و هزینه‌ای که درعدم پاسخگویی به آن داده شد نسبت به اصل مسئله اصلا قابل دفاع نیست.متأسفانه رئیس فدراسیون جهانی والیبال پس از این اقدامات، در مورد ممنوعیت حضور زنان در ورزشگاه والیبال، از پیگیری این موضوع در نشست آتی شورای لیگ جهانی والیبال که ماه آینده برگزار خواهد شد، خبر داد و البته مسئولان خواهند دانست که فدراسيون جهاني واليبال قانوني دارد مبني بر الزام حضور زنان در ورزشگاه، كه اگر حذف شوند، پوئن منفي خواهد بود براي ميزباني‌هاي ايران و شاید هم به حذف والیبال از لیگ جهانی منجر شود و این برخوردها قطعاً به والیبال ایران آسیبی جدی وارد خواهد کرد.اما به راستی آیا حضور زنان در ورزشگاه که مطالبه تعداد اندکی  ‌از زنان است، باید توسط نهادهای دولتی و نیروی انتظامی به این جدیت پیگیری شود و به مسئله یک سایت‌های خبری داخلی و خارجی تبدیل شود و در این زمینه شورای لیگ جهانی والیبال برای ما ابراز نگرانی کند؟